Zielony, duży naturalistyczny park zlokalizowany pomiędzy budynkami. Bogactwo gatunków drzew ozdobnych, miejsca do odpoczynku z ławkami i hamakami. Taką przestrzeń tworzy Politechnika Koszalińska na terenie kampusu przy ulicy Śniadeckich. A dokładnie: pomiędzy swoimi zabudowaniami, powstającym Cognitarium, miejscem, gdzie zostanie wybudowane Ekofururium i pomnikiem „Płonące Ptaki” Władysława Hasiora. Na tym obszarze obecnie rośnie trawa, nieco dalej są gęste zarośla, a za nimi – ulica Gdańska. Ta przestrzeń już za kilka miesięcy zacznie zmieniać swój wygląd. To będzie park unikalny nie tylko w skali miasta i regionu. Inicjatorką przedsięwzięcia dr hab. Danuta Zawadzka, prof. PK, rektor Politechniki Koszalińskiej. Koordynacją projektu zajmuje się Adam Gawrysiak, kanclerz uczelni.
Wyjątkowy park w centrum aktywności
Park Politechniki Koszalińskiej ma być miejscem, w którym codzienny rytm akademickiego życia będzie mógł na chwilę zwolnić. Wśród drzew, kwietnych łąk, kameralnych polan i licznych alejek studenci, pracownicy uczelni, ale także wszyscy Koszalinianie znajdą przestrzeń do wyciszenia, odpoczynku, regeneracji, rozmów i spotkań. Chodzi też o to, by w centrum ogromnego osiedla i wśród infrastruktury przeznaczonej do aktywności intelektualnej i fizycznej odkryć miejsce swobodnego obcowania z naturą, przyrodą. Będzie to w istocie park drzew. Drzew, które znajdą tu schronienie.
Koncepcję zagospodarowania zieleni opracowała kołobrzeska projektantka Monika Buśko-Kuś, która park opisuje następująco:
„Głównym założeniem jest stworzenie parku o charakterze naturalistycznym, łączącego funkcje krajobrazowe, ekologiczne, społeczne i rekreacyjne. (…) Koncepcja zakłada wykorzystanie naturalnego ukształtowania terenu i ograniczenie ingerencji w jego rzeźbę. (…) Na wysokości rzeźb [Władysława Hasiora] przewidziano rytmiczny ciąg kolumnowych buków purpurowych. Ich smukły pokrój i barwa liści mają nawiązywać do ekspresyjnego charakteru dzieła i podkreślać związek sztuki z otaczającą zielenią. Kompozycję roślinności oparto na idei parku czterech pór roku. Drzewa i krzewy liściaste i iglaste mają zapewniać wiosenne kwitnienie, letni cień, jesienne przebarwienia i wyrazistą strukturę zimą”.
Park z nasadzeniami zastępczymi
Monika Buśko-Kuś wyjaśnia, że rozmieszczenie nasadzeń będzie uwzględniać wymagania siedliskowe, docelowe rozmiary roślin, odległości od infrastruktury i wyposażenia. „Zróżnicowanie roślinności ma również sprzyjać tworzeniu miejsc schronienia i żerowania ptaków, owadów, drobnych zwierząt – precyzuje architektka. – Przebieg ścieżki żwirowo-piaskowej oparto na istniejących kierunkach poruszania się użytkowników, utrwalonych w postaci wydeptanych przejść. Układ ten ma zapewniać intuicyjną komunikację i dostęp do kameralnych polan wypoczynkowych. Ławki i hamaki na dedykowanych konstrukcjach przewidziano w otoczeniu zieleni, pozostawiając otwarte fragmenty trawiaste do swobodnego wypoczynku. Całość ma tworzyć spójną przestrzeń łączącą naturę, sztukę i naukę”. Nowy koszaliński park o powierzchni 20 000 m² stanie się miejscem odpoczynku, spotkań i integracji, a jednocześnie zieloną wizytówką uczelni i miasta.
Prof. Danuta Zawadzka zaznacza: – „Ma być to park z nasadzeniami zastępczymi. W skrócie chodzi o to, że jeśli jakiś podmiot decyduje się wyciąć drzewo, jest prawnie zobligowany do posadzenia nowego. W Parku Politechniki Koszalińskiej będzie mógł bez przeszkód spełnić swój obowiązek”.
Dla wszystkich ławki i hamaki miejskie
Szczególną rolę w kompozycji przestrzeni odegrają dwie linie purpurowych buków kolumnowych odmiany „Dawyck Purple”. Będą one stanowiły centralną oś kompozycyjną parku, prowadzącą przez jego teren i porządkującą całą przestrzeń. Wyrazista forma i barwa tych drzew mają nadać założeniu charakterystyczny, rozpoznawalny wygląd. Jednym z najważniejszych elementów projektu jest bogata i starannie przemyślana kompozycja roślinna. W zestawieniu znalazło się aż 19 gatunków i odmian drzew i krzewów ozdobnych. Dobór roślin uwzględnia ich walory estetyczne, pokrój, wysokość, kolorystykę liści i kwiatów, a także zmienność wyglądu w poszczególnych porach roku. Elementem zagospodarowania będą też ławki i hamaki miejskie. Zaplanowano ich wykorzystanie jako miejsc spokojnego relaksu w otoczeniu zieleni, z dala od głównych ciągów komunikacyjnych. Rozwiązanie to ma stworzyć przyjazną przestrzeń do odpoczynku pomiędzy zajęciami, po pracy czy podczas przerw w codziennych obowiązkach. Park, który wyrośnie przed Ekofuturium, w pewnym sensie zamknie zagospodarowanie przestrzeni w tym kwartale ulic.
Z myślą o przyszłości i ochronie środowiska
Realizacja przedsięwzięcia wpisuje się w ideę tworzenia przyjaznego, nowoczesnego kampusu, w którym równie ważne jak przestrzeń do nauki i pracy są warunki sprzyjające odpoczynkowi, integracji i budowaniu relacji. Niezwykle różnorodny dobór gatunków (poniżej podajemy ich spis) sprawi, że park przy drodze wyjazdowej z Koszalina w stronę Słupska i dalej do Trójmiasta będzie efektownie zmieniał się wraz z porami roku. Już wiosną 2027 r. pojawią się kwiaty magnolii, wiśni i judaszowca, latem przestrzeń wypełni zieleń koron drzew, jesienią uwagę przyciągną wielobarwne liście, natomiast zimą kompozycję uzupełnią drzewa iglaste. To inwestycja w podniesienie jakości otoczenia uczelni, ale również w komfort i dobrostan społeczności akademickiej i wszystkich mieszkanek i mieszkańców Koszalina. Park ma stać się zieloną przestrzenią, która będzie służyć kolejnym pokoleniom, bo z myślą o przyszłości, naturze i ochronie środowiska powstaje.
Wśród zaplanowanych nasadzeń znajdą się:
Buk kolumnowy (Fagus sylvatica „Dawyck Purple”) – o charakterystycznym, wąskim pokroju i purpurowych liściach.
Śliwa wiśniowa (Prunus cerasifera „Nigra”) – wyróżniająca się ciemnym, purpurowym ulistnieniem.
Wiśnia piłkowana (Prunus serrulata „Kanzan”) – ozdobna odmiana o efektownym, wiosennym kwitnieniu.
Lilak Meyera (Syringa meyeri „Palibin”) – krzew ozdobny, ceniony za obfite kwitnienie i delikatny zapach.
Magnolia pośrednia (Magnolia soulangeana) – efektowne drzewo ozdobne, którego wiosenne kwiaty stanowią jedną z największych atrakcji ogrodu.
Judaszowiec kanadyjski (Cercis canadensis) – drzewo o charakterystycznych kwiatach pojawiających się również na starszych gałęziach.
Buk pospolity (Fagus sylvatica ‘Purpurea Tricolor’) – odmiana o dekoracyjnych, wielobarwnych liściach.
Dąb czerwony (Quercus rubra) – okazałe drzewo, którego liście jesienią przybierają intensywne czerwone barwy.
Klon tatarski (Acer tataricum) – drzewo o interesujących walorach dekoracyjnych, szczególnie w okresie jesiennym.
Tulipanowiec amerykański (Liriodendron tulipifera) – wysokie drzewo o charakterystycznych liściach i kwiatach przypominających tulipany.
Grujecznik japoński (Cercidiphyllum japonicum) – ceniony za dekoracyjne liście oraz ich jesienne przebarwienia.
Sosna czarna (Pinus nigra „Oregon Green”) – zimozielone drzewo iglaste o charakterystycznym pokroju.
Sosna wejmutka (Pinus strobus) – gatunek o delikatnych, długich igłach i dekoracyjnej sylwetce.
Brzoza pożyteczna (Betula utilis „Doorenbos”) – wyróżniająca się jasną, niemal białą korą.
Cedr atlaski (Cedrus atlantica „Glauca”) – drzewo iglaste o srebrzystoniebieskim zabarwieniu igieł.
Jarząb szwedzki (Sorbus intermedia) – drzewo o dekoracyjnych liściach i owocach.
Świerk serbski (Picea omorika) – smukłe drzewo iglaste o charakterystycznej sylwetce.
Miłorząb dwuklapowy (Ginkgo biloba) – wyjątkowy gatunek o wachlarzowatych liściach, które jesienią przybierają intensywnie żółtą barwę.
Paulownia cesarska (Paulownia tomentosa) – drzewo wyróżniające się dużymi liśćmi i efektownymi, wiosennymi kwiatostanami – nieobecne do tej pory w Koszalinie.
Fot. Wojciech Szpak
Wizualizacje: buskodesign.pl
Polski



